Özenirdim... Özlerdim olmayan dostumu. Arardım; Görürdüm; buldum sanırdım hemen Yıllar sürecek dostluğu... Çok sürmezdi. Unutulurdu. Çünkü dostluk değil zorunluluktu bu. Başka kimse yokken Dostluğa muhtaç olma durumu... Ama şimdi buldum... Ne bir zorunluluk bu, ne bir arayışın sonu... Dostluk onun adı, adını ben koydum. Hep seninle güldüm ben, Derslerde seninle konuştum. Derdime ortak oldun, derdine ortak oldum... İşte bu yüzden iyi ki doğdun; CAN DOSTUM... Günce’ den CANDOSTU Hülya’ya... Çok önceleri canım arkadaşım Hülya'ya yazmıştım :)
0 yorum yazılmıştır